Adare, to według przewodnika jedna z najpiękniejszych wiosek Irlandii. Są tu ruiny opactwa trynitarzy, zamek i domki pokryte strzechą. Mieszkańców jest około 1000. W opactwie akurat odbywa się pierwsza komunia, więc nie udaje nam się dostać do środka, ale zwiedzamy kościół z pięknym wirydarzem. Robimy zakupy i popołudniem ustawiamy się na wylotówce, by złapać ostatniego w Irlandii stopa.

Z drogi ruszamy po 20 minutach. Nasz ostatni kierowca to w średnim wieku pani, która w zeszłym roku była w Krakowie i Wadowicach i jest bardzo zachwycona naszym krajem. Rozmawiamy  głównie o Polsce, którą wciąż się zachwyca,, i szybko dojeżdżamy do Limerick. Wysiadamy przy dworcu autobusowym, idziemy jeszcze na małe zakupy a potem autobusem wracamy do Shannon. Czekają już na nas Bożena, Grisza i Polinka.

John obecnie mieszka w camperze. Ma uczulenie na świeżą farbę, więc nie może przebywać w swoim domu, który jest właśnie malowany. Mówi, że gdyby nie miał campera, musiałby mieszkać w B&B, a to by go drogo kosztowało. To zawodowy kierowca ciężarówki, ma dwoje dzieci i jest samotnikiem. Rzucił palenie i od tego czasu je więcej. Zaznacza też, że nie pije Guinnessa, gdyż rośnie od niego brzuch.

W pubie jest dzisiaj impreza urodzinowa. Pewna kobieta obchodzi siedemdziesiąte urodziny, więc w lokalu znajduje się sporo ludzi. Ale znajduje się też miejsce dla nas. Zamawiamy piwo, czekamy, aż kapela się nastroi i próbujemy zlokalizować solenizantkę. W międzyczasie John idzie spróbować szczęścia z automatem do pokera, ale wraca po chwili straciwszy 2 euro. W końcu impreza rozkręca się na całego… kapela zaczyna grać, a ludzie wychodzą na środek i tańczą. John prosi Magdę do tańca i pokazuje, że dziś on jest królem parkietu. Na”densflorze” pojawia się też starsza pani, która najwyraźniej doskonale się bawi, podskakując w rytm muzyki… wszak to jej dzień. A później The Boatmen odgrywają “Sto lat” i wszyscy idą składać solenizantce życzenia. W tym czasie kelnerki podają przekąski, na które i my się załapujemy.  Jestem pod wrażeniem całej imprezy i tego, jak wszyscy się świetnie bawią. Wieczór jednak zbyt szybko przechodzi w noc i trzeba nam wracać do namiotu. John planuje spać do 11, my przed 9 chcemy być już w drodze. Żegnamy się więc, życzymy sobie wszystkiego dobrego i w przyjacielskiej atmosferze rozchodzimy się do swoich”apartamentów”. Pewnie nigdy się już nie spotkamy, ale w pamięci ten człowiek zostanie na zawsze.

Czasem nie pada i jest zimno, więc po wizycie w ruinach zamku (właściwie to tylko jedna ściana), kafejce internetowej i kościele, postanawiamy wejść do miejscowego wyszynku na frytki. A potem, gdy już łapiemy na drodze, zatrzymuje się rowerzysta i tłumaczy nam, gdzie będzie lepiej łapać stopa w stronę Tarbert.
- Wiem, bo sam nie raz to robiłem – mówi.
Uczynność ludzi za każdym razem wprawia mnie w zachwyt. Z lepszego miejsca zabierają nas Holendrzy, którzy są tutaj na wakacjach. Jadą wynajętym samochodem, gdyż ich camper pierwszego dnia się zepsuł i stoi w serwisie po drugiej stronie Irlandii. Z Tarbert szybkim stopem dostajemy się do Glin, gdzie robię zdjęcia ruinom i po dwóch godzinach oczekiwania zabiera nas młody Irlandczyk. Jedziemy do Foynes, gdzie dowiadujemy się, że zaznaczone na mapie pole namiotowe nie istnieje. Nasz kierowca postanawia więc zawieźć nas ok. 20 km dalej, do Leśnego Parku Curragh Chase. Wyskakujemy przy bramkach do parku i dalszą drogę pokonujemy na piechotę. Camping leży w środku lasu i jest tutaj bardzo cicho. Tylko ptaki i szum drzew. Tu zostaniemy do sobotniego poranka.

W łazience poznaję Johna… właśnie się goli, gdy zaczynamy rozmowę. To czterdziestoparoletni mężczyzna z siwymi włosami i sympatycznym wyrazem twarzy. John bardzo się zdziwił, gdy usłyszał, że jesteśmy z Polski i nie przyjechaliśmy tutaj do pracy tylko na wakacje. Z ogromnym uśmiechem stwierdza, że to bardzo dziwne. Trochę rozmawiamy przy umywalkach i umawiamy się na jutrzejszy wieczór z irlandzką muzyką w pubie położonym na obrzeżach lasu.

Z Tralee do Ardfert zabiera nas kobieta z psem. Wnętrze samochodu oczywiście pełne jest sierści. Psina jest bardzo przyjazna i oblizuje nas po twarzy i rękach. W Ardfert oglądamy ruiny katedry z XII wieku i z drogi zabiera nas Brian. Jedziemy do Ballyheige, gdzie planujemy zostać na noc. Jak się okazuje, na polu campingowym nie można rozbić namiotu. Stwierdzamy, że to kompletnie nie ma sensu i Brian proponuje nam zostanie na ogromnym polu jego ojca, gdzie niegdyś pasły się zwierzęta, a teraz stoi ono odłogiem. Oczywiście zaproszenie przyjmujemy i jedziemy ok. 2 km za miasto. Rozbijamy się i reszta dnia upływa nam leniwie. I dobrze.

Arczi, musiałem trochę naprawić Twój plecak, gdyż nie wytrzymał już na kilku szwach :-)

Do Dingle wracamy z parą młodych ludzi, którzy z Dublina przyjechali tu na wycieczkę. Jemy smażoną rybę i frytki w miejscowym wyszynku i  z drogi do Tralee zabiera nas Tracey. Gdy wysiadała z samochodu, by pomóc nam załadować plecaki, myślałem, że to Gillian Anderson, tak bardzo była do niej podobna.  Po drodze rozmawiamy o autostopie w Irlandii i Tracey twierdzi, jak większość kierowców, że dziś to już nie jest tak proste, ale że jesteśmy backpackersami, to nas zabierze.  Zahaczając o zamknięte pole namiotowe oraz o jedno, na którym nie chcemy zostać, dojeżdżamy do Tralee. Tracey zostawia nam jeszcze swój numer telefonu. Gdyby popioły z islandzkiego wulkanu nie pozwoliły nam odlecieć, możemy się u niej zatrzymać. Dziś zostajemy w Tralee.

Jest bardzo wietrznie, więc rozbijamy się między starymi domkami, w których kiedyś mieszkali ludzie. Dziś to już tylko zniszczone gołe mury. Kilka domków służy robotnikom, którzy stawiają tu płot. W XIX i XX wieku żyła tu niewielka populacja rybaków i rolników. Ze względu na trudne warunki i brak kontaktu z lądem ostatni ludzie odpłynęli stąd w 1954 roku. Izolacja na wyspie spowodowała przetrwanie tutaj tradycyjnej kultury i języka irlandzkiego, co przyciągało tu wszelakich badaczy. Obecnie wśród ruin przechadzają się owce. Popołudnie mija nam spokojnie. Leżymy na trawie, wchodzimy na wzniesienia, śmiejemy się z owiec i królików, które w popłochu uciekają, gdy tylko nas usłyszą. Krajobraz jest przepiękny. Z wody wystają skały, w oddali majaczą inne wyspy. Tak tu spokojnie… i tylko krzyk ptaków i pobekiwanie owiec przerywa wietrzną ciszę. Z oceanu wystawia głowę foka.

Zapada zmrok, wiec szybko wracamy do namiotu. Jeszcze zielona herbata na dobranoc, spektakl gwiazd nad wyspą i wiatr, który śpiewał tu swoją pieśń przed wiekami.

Z Killarney z miłym starszym panem dostajemy się do Killorglin. Spotykamy Niemców i Amerykanów. Oczywiście są zdziwieni, że jedziemy autostopem. Szybko zatrzymuje się dla nas kolejny kierowca, który zawozi nas na prostą drogę do Dingle. Ok. 50 km pokonujemy z Gerrym, który jest tu na wakacjach. Jest Holendrem i wiele podróżował po świecie. Mówi, że zna dobre miejsce za miastem, gdzie możemy się rozbić za darmo. Odjeżdżając zostawia nam swój numer telefonu i mówi, że gdybyśmy mieli jakieś problemy, mamy napisać i on przyjedzie. Darmowe miejsce to plaża, na której nie można się rozbić, o czym informuje nas duża tablica. Trochę na piechotę i kilka kilometrów stopem wracamy do Dingle, gdzie od naszego ostatniego kierowcy dowiadujemy się, że jest tutaj mały hostel z miejscem na namioty. I tam też zostajemy. Wieczorem idziemy jeszcze do miasteczka do pubu z muzyką na żywo. Zamawiamy piwo i słuchamy romantycznych piosenek, które przy akompaniamencie własnej gitary wykonuje sympatycznie uśmiechnięty Irlandczyk. A potem wracamy do namiotu. I znów to pięknie rozgwieżdżone niebo.

Domostwo naszych gospodarzy to piętrowy budynek. Na dole jest przytulna kuchnia i spiżarnia oraz pokój, który tej nocy został nam podarowany. Na górze znajduje się sypialnia, duży pokój i łazienka. Progi są wysokie a sufity na tyle niskie, że gdy chcę przejść z jednego pomieszczenia do drugiego, muszę pamiętać, by schylić głowę. Raz nie pamiętałem. Na śniadanie mamy smażone kiełbaski, smażony boczek, dwa rodzaje smażonego puddingu, smażone pomidory oraz tosty, ciasto, dżem, miód i czarną herbatę. Wszystko to bardzo mi smakuje. Przy śniadaniu dużo jeszcze rozmawiamy. Oboje są bardzo wyrozumiali i cierpliwie czekają, aż składając zdania wytłumaczymy, o co nam chodzi, omijając nasze braki w angielskim słownictwie.

Ranek mija zbyt szybko i nadchodzi czas odjazdu. Robimy sobie jeszcze wspólne zdjęcie, obiecujemy je wysłać i nasi dobroczyńcy zawożą nas na wylotówkę w stronę Fermoy. Ściskamy się, Yvonne i Jim odjeżdżają, a my zostajemy na pustej drodze. Chwilę później Magda pokazuje mi 50 euro i mówi, że Yvonne wręczyła jej to, byśmy sobie poszaleli. Lekko opada mi szczęka i nie wiem, co powiedzieć. W czasie swoich podróży otrzymywałem już  jedzenie albo słodycze, ale jeszcze nigdy nikt nie podarował mi pieniędzy. Ludzie zaprawdę są niesamowici.

Do Fermoy dostajemy się z młodymi ludźmi, a dalej kilkoma rzutami do Mallow. Dziś nie idzie nam zbyt dobrze. Kierowcy podwożą nas po kilka kilometrów. Ostatecznie jednak udaje nam się dotrzeć na pole namiotowe w Killarney. Jest już późno, więc jest zamknięte, ale uprzejmy chłopak z domostwa obok dzwoni do właściciela, a ten zjawia się po 10 minutach. Jemy kolację i z głowami pełnymi wspomnień zasypiamy.

O poranku szybkim stopem dostajemy się do centrum Dungarvan, gdzie bezskutecznie próbuję zakupić butlę z gazem. Skutecznie natomiast znajdujemy bibliotekę, gdzie za 2 euro na godzinę można  skorzystać z internetu, a także wchodzimy do spożywczego sklepu, w którym nabywam ryż, chleb i paprykę. A potem ustawiamy się na wylotówce z miasta. Chcemy dostać się do Ardmore. Po 20 minutach zatrzymuje się kobieta w średnim wieku i twierdzi, ze stoimy w złym miejscu, więc proponuje nam podwiezienie do lepszego. Jedziemy ok. 2 km. Mijamy kilka rond, a mila pani obiecuje nam modlitwę za naszą podróż i mówi, byśmy zawsze pamiętali, że aniołowie są z nami. Wysiadamy tam, gdzie zaczyna się pobocze, czyli dogodne dla nas miejsce, kobieta odjeżdża, a my wystawiamy kciuk i próbujemy złapać następny transport. I nie czekamy długo. Do samego Ardmore zabiera nas sympatyczny Irlandczyk, którego imienia nie pamiętam. Dojeżdżamy do miejsca, gdzie z plaży jest już piękny widok na otwarte Morze Celtyckie. Siadamy na piasku, robimy kanapki, popełniam fotografię i szybko stwierdzamy, że wiatr jest zbyt dokuczliwy, by spędzać tu więcej czasu. Idziemy do ruin dawnego opactwa, które uznawane jest za kolebkę chrześcijaństwa, jeszcze sprzed przybycia na wyspę św. Patryka. Znajduje się tam również cmentarz, gdzie spoczywają zwłoki żeglarzy, którzy rozbili się u wybrzeży. Ruiny zapierają dech. Robimy zdjęcia i wychodzimy na wylotówkę z miasteczka. Zatrzymuje się miejscowa kobieta z psem, która oznajmia, że może podwieźć nas tylko do głównej drogi, ale ostatecznie zawozi nas kilka kilometrów dalej, skąd mamy zamiar dostać się na zachodnie wybrzeże, do Dingle. Robię zdjęcia żółtym kwiatkom, które porastają całą Irlandię, i niemal w tym samym momencie zatrzymuje się samochód.

Z drogi zabierają nas Yvonne i James. Jadą do Lismore. Trochę rozmawiamy o naszej podróży, pogodzie na Irlandii i ekonomicznej sytuacji w Polsce, a w końcu zapraszają nas do swego domostwa. Z zaproszenia oczywiście korzystamy. Kiedy zajeżdżamy na podwórko i widzimy stare mury i drzewa pamiętające dawnych królów, James informuje nas, że owo domostwo ma ok. 300 lat. Rozsiadamy się w kuchni, James otwiera butelkę wina, trochę rozmawiamy i idziemy na pokazowy spacer po ogrodzie. A ogród jest imponujący. Rośnie tutaj wiele starych drzew… rosną zioła, które James potrafi nazwać i warzywa, które sam zasadził. Wracamy do kuchni, Yvonne otwiera kolejną butelkę wina, a James zastawia stół kilkoma rodzajami sera, oliwkami, pasztetem z kurczaka, krakersami i marynowanymi ogórkami spod ręki Yvonne. Przy sympatycznej rozmowie kończy się kolejna butelka wina. Trzecia, którą James stawia na stole, była lekko napoczęta, toteż szybko się opróżnia. W międzyczasie gospodarz zaczyna kroić warzywa, by przygotować kolację i rozmawiamy o Grenlandii, Danii, języku gaelickim, bezrobociu, katolikach, papieżu, Nostradamusie i wszelakich innych ciekawych rzeczach. Kończy się trzecia butelka wina, wiec Yvonne grzecznie prosi, bym wybrał następną z półki i otworzył ją… co też czynię. Ja wraz z Jamesem zajmujemy się kolacją, a Magda z Yvonne udają się na górę, by zapoznać się z obrazami namalowanymi przez jej krewnych. Po pewnym czasie kończy się wino a kolacja jest gotowa. Stół zastawiamy makaronem z warzywami i mięsem doprawionym świeżą miętą z ogródka… i piątą butelką wina.

To był dzień pełen wrażeń. Kolejny raz urzeka nas irlandzka gościnność. Yvonne obiecuje zrobić rano irlandzkie śniadanie i szykujemy się do spania. Dobrej nocy.

Ps. Asiu, pozdrawiam od Ciebie Irlandię :-)
Gutki, godnie, że dostąpiliście Armii na żywo :-)