Mariusz Bieniek   

Poranek jest zimny a niebo zasłonięte szarymi chmurami. Gdy już jesteśmy spakowani i gotowi do drogi, do drzwi puka Catherine i proponuje nam podwiezienie do pobliskiego kościoła, skąd już blisko do kamiennego kręgu. Po mszy piechotą ruszamy we wskazanym przez miejscowych kierunku i szybko dochodzimy do kręgu, który okazuje się być zamkniętym. Szybko łapiemy stopa i John wiezie nas do Kilmallock. Oglądamy trzynastowieczne ruiny opactwa dominikanów, robimy zdjęcia i zakupy, ustalamy plan na najbliższe godziny i stajemy na wylocie z miasteczka. Jest wietrznie, pochmurno, czasem nie pada i jeździ bardzo mało samochodów. Czekamy… W końcu po 2,5 godziny zatrzymuje się dziewczyna z papierosem w ustach. Podwozi nas do następnej wioski, Elton, skąd po 15 minutach zabiera nas Maggie, Irlandka w średnim wieku, która autostopem przejechała całą Irlandię. Jeździ trochę niepewnie i zahacza o krzaki wystające na wąską drogę, ale przyjemnie się nam rozmawia. Wyskakujemy w Tipperary. Zagaduję przechodzącą rodzinę, okazuje się, że to Polacy – tłumaczą nam, gdzie mamy iść, by trafić na pole namiotowe. Dla pewności pytamy jeszcze jedną rodzinę, która wyjaśnia nam, że musimy iść w przeciwnym kierunku. Wracamy więc i obok nas zatrzymuje się samochód z rodziną Polaków, którzy uważają, że powinniśmy jednak iść w uprzednio wskazanym przez nich kierunku. Ostatecznie ojciec rodziny stwierdza: “Sam już nie wiem. Wskakujcie, zrobimy sobie wycieczkę.”

Jedziemy pośród malowniczych gór do Glen of Aherlow, doliny nad rzeką. Rozbijamy się na polu namiotowym, robimy ryż z warzywami i idziemy na spacer. Okolica jest bardzo piękna. Niebo się wypogodziło, słońce pięknie oświetla góry. Wchodzimy do pubu. Zamawiamy Guinnessa i Bulmersa. Sam pub to mieszanka klasycznej wiejskiej knajpy, kasyna i miejsca spotkań miejscowych przystojniaków, którym czasem wyrywa się dość głośne beknięcie. Wracamy do namiotu… zasypiamy… dobranoc.